13 juni 2025 "Een beetje afzien, maar dat was precies de bedoeling. Voor mama." Aldus Kyra

Het zit er op. Gisteren fietste en wandelde team Nens rustig maar gestaag omhoog.

Het was bloedheet. Meter voor meter klommen we omhoog. Met een regelmatige stop om te drinken. En mocht je dat uit jezelf al niet voldoende doen, dan herinnerden de motards en de vrijwilligers langs de kant van de weg je er wel aan. Wat hebben die mensen gezorgd voor een ieder op de Kale Berg.

Wat ons het meeste raakte was dat er ook ettelijke ALS patiënten de berg beklommen. Omringd en ondersteund door hun familie en vrienden. Bram, Wil, Frank en Wilke bijvoorbeeld. Maar ook de mensen in de Wens Ambulance. Die ons maar bléven toezwaaien. Terwijl zij degenen zijn die toegejuicht zouden moeten worden. En dat werd dan gelukkig ook volop gedaan. Er heerste een sfeer van saamhorigheid en respect onderweg.

Het zien van de lichamelijke kenmerken, dat is pijnlijk herkenbaar. Dat zo’n beetje iedereen om je heen er mee te maken heeft of had. Dat bindt. De Mont Ventoux is geen berg die je makkelijk beklimt. En al helemaal niet als je ALS hebt.

"Een beetje afzien, maar dat was precies de bedoeling. Voor mama." Aldus Kyra